BIOGRAMY

Jakub Krasny

Miłośnik literatury pięknej uzależniony od koncertów i festiwali.

Chciałby robić tysiąc rzeczy na raz, jednak na drodze do spełnienia stoi jego największy wróg – czas.

Rocznik 94. Redaktor Xięgarni.pl, All in University, kiedyś związany z Valkirią Network. Student Zarządzania Kulturą i Mediami UJ.

Najbardziej lubi poznawać, rozmawiać i przebywać z ludźmi, którzy go inspirują.

Reklamy
Zwykły wpis
BIOGRAMY

Daniel Warmuz

 

(1987) tłumacz i badacz literatury węgierskiej, absolwent filologii polskiej i węgierskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz kursu tłumaczeń literackich Instytutu im. Balassiego w Budapeszcie, doktorant na Wydziale Filologicznym UJ. Publikował m.in. w „Akancie”, „Inter-”, „Kresach”, „Ruchu Literackim” i „Tekstualiach”. Członek ławy przysięgłych w spektaklu PanoDrámy W służbie sprawiedliwości.

Zwykły wpis
BIOGRAMY

Kasia Maćkiewicz

Z wykształcenia marketingowiec i specjalista od kreowania tożsamości wizualnej.  Jako dziecko czytała książki z latarką pod kołdrą, kiedy mama zarządzała, że trzeba już spać. Lubi taniec, spokój późnych godzin nocnych, zapach kawy i długi sen, nie lubi nieuzasadnionego bałaganu. Mama dwuletniego Michasia.

Zwykły wpis
BIOGRAMY

Marcin Luty

Jestem psychologiem (UJ), psychoterapeutą i doktorem nauk humanistycznych certyfikowanym w Polsce i we Francji z 10 letnim stażem studiów, badań i praktyki w pracy z pacjentami. Mój rozwój zawodowy mówi wiele o reprezentowanym przeze mnie punkcie widzenia.

Swoje doświadczenie zdobywałem pracując z pacjentami Oddziału Leczenia Zaburzeń Emocji i Nastroju Kliniki Psychiatrii w Krakowie, Oddziału Dziennego Leczenia Zaburzeń Osobowości oraz Oddziału Leczenia Zaburzeń Lękowych i Afektywnych Centre Hospitalier de Maison Blanche w Paryżu.

Prowadzę terapię psychodynamiczną i pomagam każdemu, kto czuje się źle, a chce czuć się dobrze.

Zwykły wpis
BIOGRAMY

Beniamin M. Bukowski

Beniamin M. Bukowski (1991) – student MISH UJ (filozofia, historia sztuki) i Wydziału Reżyserii Dramatu PWST w Krakowie. Twórczość literacką rozpoczął w wieku czterech  lat sonetem o jamnikach swojego dziadka, później było już tylko gorzej. Artykuły i wiersze publikował m.in. w „Tygodniku Powszechnym”, „Więzi”, „Nowej Okolicy Poetów”, „Arteriach”, „Fragile’u”. Prowadzi blog o tematyce kulturalnej (zszafy.wordpress.com), który znalazł się w finale konkursu Blog Roku 2012.  Reżyserował kilka sztuk teatralnych („Kaligula” wg Alberta Camus w Teatrze Studenckim Remedium UJ; „Wdowy” wg Sławomira Mrożka w Teatrze Mazowieckim; „Zofia” Anny Wakulik w Teatrze Powszechnym w Warszawie [premiera – 9 V 2015]).

Zwykły wpis
BIOGRAMY

Inga Iwasiów

Badaczka literatury traktująca współczesną humanistykę jako wyzwanie i spotkanie, twórczy dialog rozmaitych poststrukturalistycznych metodologii. Niejednokrotnie stawała w obronie beletrystyki sprzedawanej w supermarketach, jednocześnie wskazując na niebezpieczeństwa uproszczonego modelu świata, jakie często funduje kultura popularna. W książkach naukowych Iwasiów zadaje prowokacyjne pytania utworom kanonicznym, ale jest także podejrzliwa w stosunku do używanych przez siebie metod badawczych. „Jesteśmy multiczytelnikami w multipleksach multitekstów” – napisze w Gender dla średnio zaawansowanych, jasno wskazując na wielość możliwych interpretacji oraz na niemożność ich domknięcia.

Wykładowczyni pisząca wiersze i powieści, krytyczka literatury i redaktorka „Pograniczy”, profesorka-feministka. Hanna Serkowska określiła jej książki badawcze jako „poetycką eseistykę”, a Jerzy Smulski zwrócił uwagę na „uwodzicielski urok naukowego pisania Ingi Iwasiów”. Napisała książkę o prozie Włodzimierza Odojewskiego, kolejną poświęciła twórczości Leopolda Tyrmanda, przekraczając zakreślone przez studia kobiece granice i próbując nie tylko zreinterpretować prozę pisaną przez mężczyzn, ale także ocalić ją dla siebie, korzystając przy tym z narzędzi krytyki feministycznej. Takie podejście sprawiło, że piszący o jej metodzie stawiają jej projekty w jednym rzędzie z pracami Kate Millett czy Lucy Irigaray.
Zgodnie z feministycznymi postulatami Inga Iwasiów przekracza nieustannie granice dyskursu akademickiego, wskazując na kategorię lokalności, zaborczość głównego nurtu oraz pułapki autorytetu. Tak zakrojony projekt naukowo-rewolucyjny współtworzy myślenie o przebudowie humanistyki i uniwersyteckiej dydaktyki, a także przenika jej utwory literackie, w których spotkać można postaci wykładowczyń oraz studentek i studentów. To wszystko sprawia, że lektura książek Iwasiów jest wymagająca i pełna czytelniczych epifanii, na tych, którzy dadzą się uwieść, czeka droga pełna przygód i intelektualnych zwrotów akcji.
W poetyckim tomie Miłość autorka konsekwentnie unika rozróżnień rodzajowych, igrając z czytelniczymi przyzwyczajeniami, w zbiorze Miasto-ja-miasto bohaterem jest nie tylko Szczecin, ale także praca badaczki i redaktorki. Opowiadania Smaki i dotyki przyniosły m.in. opowieści o wojnie i nowym porządku w post-Jugosławii, o miłości lesbijskiej czy opowiadanie Kobieta z kotletem. Brednia paraakademicka, której bohaterką jest 17-letnia Anna przynosząca mielone strajkującym robotnikom. W powieści Bambino Iwasiów opowiedziała o powojennych losach Kresowiaków przesiedlonych do Szczecina, tym samym powieść ta to nie tyle saga rodzinna, co przede wszystkim opowieść o najnowszej historii Polski, obejmująca losy protagonistek i protagonistów od dwudziestolecia międzywojennego aż po stan wojenny. Autorka opowiedziała o okresie PRL-u bez uciekania się do groteski lub korzystania z poetyki lustracyjnej. Ku słońcu to w pewnym stopniu kontynuacja Bambino, spotkamy tu tych samych protagonistów i dowiemy się, co przydarzyło im się po transformacji ustrojowej. Jednak oprócz przyglądania się opozycyjnemu podziemiu i byłym pracownikom bezpieki, powieść ta jest także powieścią uniwersytecką, czyli fabuła dotyczy życia uczelni, relacji wykładowczyń i studentek/studentów, bardzo łatwo można więc ulec pokusie, by czytać ją jak powieść z kluczem.

Inga Iwasiów jest także promotorką feministek i to nie tylko tych, które pisały u niej prace magisterskie i doktorskie, ale wszystkich których zafascynowały jej teksty, które zaczęły swoją przygodę z feminizmem od lektury przewrotnej i pełnej ironii książki-wykładu Gender dla średnio zaawansowanych lub np. od Rewindykacje. Kobieta czytająca dzisiaj. Jej popularność można łatwo zbadać, czytając feministyczne książki pisane w Polsce – wystarczy zerknąć do bibliografii lub do indeksu nazwisk. Iwasiów wspiera też adeptki krytyki feministycznej publikując recenzje z ich niskonakładowych książek, a także znajdując w swoich pracach miejsce dla wypowiedzi studentek. Jej naukowa działalność przyczyniła się do włączenia w obręb teorii literatury krytyki feministycznej, a jej akademicka aktywność uprawomocniła jej istnienie w literaturoznawstwie.

Zwykły wpis
BIOGRAMY

Filip Zawada

Filip Zawada – muzyk, fotograf, pisarz, i poeta. Wydał książki: „System jedynkowy” (1997), „Bóg Aldehyd” (1998), „Snajper” (2004), „Świetne sowy” (2013) oraz „Trzy ścieżki nad jedną rzeką sumują się” (2014). Za prozy „Psy pociągowe” (2011) i „Pod słońce było” (2014), był nominowany do nagród Gdynia oraz Silesius. Grał w zespołach AGD, Pustki i Indigo tree, obecnie gra sam w swoim własnym zespole ITOITO. Jest dwukrotnym Mistrzem Polski w łucznictwie polowym. W 2011 ukazał się jego debiutancki album fotograficzny „Drewniane gody”. Pisze bloga na www.filipitoito.com. W wieku 41 lat postanowił, że zostanie hip hopowcem i dzięki tej decyzji powstała książka „Nie wiem jak nazywają się te kwiaty”, do której dołączona jest płyta z muzyką i tekstami Zawady. W tym momencie Filip podróżuje i nie wiadomo, gdzie jest.

Zwykły wpis
BIOGRAMY

Elżbieta Zdanowska

Elżbieta Zdanowska. Czyta, bo musi. Wszystko. Książki, gazety, blogi, ulotki, broszury i gazetki roznoszone po domach przez ludzi, którzy martwią się o nasze zbawienie. Gdy nic innego nie ma pod ręką – skład proszków do prania. Tylko do prawicowej publicystyki jakoś nie może się przekonać.

W blogosferze (czynnie) pojawiła się w lutym 2004 roku. W latach 2008 – 2014 prowadziła blog Kombajn Zakurzonej (jutrofutro.blogspot.com), skąd przeniosła część tekstów tutaj.

Od końca września 2014 prowadzi CZYTAM, BO MUSZĘ.

Żona, matka dwójki dzieci, opiekunka dwóch schroniskowych psów i dwóch kotów.
Marzy o zamieszkaniu na wsi.
Przez jakiś czas pracowała jako księgarz, a potem współkierowała dużą warszawską księgarnią.
Przez dwa lata zajmowała się promocją miesięcznika Wysokie Obcasy Extra, przez trzy – promocją tygodnika Tylko Zdrowie i kwartalnika Książki.
Zdarzało jej się zamawiać i redagować informatory publikowane w Gazecie Wyborczej, a także czuwać nad opracowaniem, drukiem i reklamą wielu dodatków związanych ze zdrowiem.
Lubi się uczyć i realizować to, co sobie zaplanowała.

Zwykły wpis
BIOGRAMY

Monika Obuchow

Monika Obuchow – dziennikarka i reżyserka telewizyjna, publicystka, wariatka książkowa, spamer kulturalny i matka dzieciom. Dla wielu Technolog Żywienia Książkami. Także Twórczyni programów ‚Bajkonurrr’ (TVP Kultura) i ‚Pankot i Kotpan przedstawiają’ (TVP2), oraz współtwórczyni promocji TVP Kultura. Ponadto laureatka nagrody IBBY za upowszechnianie czytelnictwa (skazana na książki już za życia płodowego), stypendystka MKiDN (2013), doktorantka i stypendystka SWPS (w procesie), członkini Rady ds Kongresu kultury dla dzieci (przy NCK). Drzewiej zajmowała się krzewieniem kultury wśród dorosłych, przede wszystkim poprzez niezapomniany Magazyn Kulturalny „Pegaz” (TVP2). Miłuje obraz. Prowadzi fundację Z.O.R.R.O.Z. Rozgrzebuje dzieciństwo. Pani Zorro.

Zwykły wpis
BIOGRAMY

Tomasz Wichrowski

Wrażliwy chłopak. Wegetarianin, może już niebawem weganin.
Ważne są dla niego natura i dobro istot żywych, choć równie znaczące miejsce w jego sercu zajmuje sztuka. Wierzy w siebie, innych i że to wszystko ma sens.
Zanim związał swoje życie zawodowe z „Przekrojem”, pracował w trzech warszawskich galeriach sztuki nowoczesnej, w każdej z nich współorganizując wystawy w ramach prestiżowego Warsaw Gallery Weekend.
W „Przekroju” dba o bieżące funkcjonowanie redakcji oraz reprezentuje interesy Marka Raczkowskiego. Stara się nie dokuczać swoim kolegom – nadmiarem entuzjazmu i niewybrednym poczuciem humoru.
Jego ulubionym filmem jest Melancholia Larsa von Triera, ale to oglądając Thelmę i Louise, nieważne który raz, zawsze na końcu płacze.

Zwykły wpis